برای کی؟!

برای هیچکس؟!

کدوم هیچکس؟

همون هیچکسی که یه بار اومد با رخساره ای برافروخته و با نفرت گفت: ننویس...؟! آره؟!

-------------------------

همان روزی که گفتم آمد. یادتونه؟! اگه یادتون رفته میتونید دوباره بخونیدش، هنوز هست. اومد و گفت از این کارت بدم می یاد...

و اگر باز نوشتم برای این بود که فکر میکردم همه چی رو فهمیده ولی بعد دیدم نه متوجه نشده. برای همین دیگه نخواستم کاری رو ادامه بدم که بدش میاد.

این سطرها می مانند. شاید روزی گواه من باشند برابر او. گواه گدازه هایی که امروز درون سینه ام تاپ تاپ می کند برای

او...

هیچکس...

 NC...

اما من شب رو باور كردم، مدتهاست!
ولي هيچوقت عادت نكردم!

مدتهاست كه همه ي زندگي ام در آغوش سرد و تاريك شب،
لبريز از زهر انجماد شده است!

و خورشيدم،
دريغ مي كند از اين تن خسته ي سرد، حتي كورسويي را...

اما من،
سالهاي ثانيه ها را سر مي كنم،
تا بالاخره يك روز باور كند...
يك  “روز“ !!!

---------------------------------

نه!

هرگز شب را باور نكردم

چرا كه

در فراسوهاي دهليزش

به اميد دريچه اي

دل بسته بودم...

                               شاملو

---------------------------------

NC...

       ...!

همچنان در قعرم!
ممنونم، از همه ي شما، از چشم هاتون،
و از اينهمه لطف كه با سخاوت اينجا خرج ميكنيد...

نمیکنم گله ای لیک ابر رحمت دوست

به کشتزار جگرتشنگان نداد نمی

---------------------------------

NC... 

باور کن... باورم کن...

هرچه صبر کردم...

دریغ از جواب، حتی پرعتاب...!

چرا؟

تو که میآیی...

تو که میبینی...

پس چرا جواب نمیدهی؟!

من که حتی امید خود بریدم از آن سلام...!

من که حاضر شدم به سوختن!

پس بیا و باز بسوزان این دل غمزده را ...

---------------------------------

NC...  باور کن... باورم کن...

باز در قعرم... و ویران...

شايد، آمد...
شايد هم خودش نباشد

به گمانم، آمد...
همین پریروز

آمد... اما رخساره برافروخته! نه اينكه "سوخته بود"...  بل، كه بسوزاند دل غمزده اي!

شايد او بود كه آمد، چنان باعتاب...!

آمد... ولي دريغ كرد آن سلام را!

با اينهمه، بدان!
بدان كه روح دميدي...
اگرچه، نه به سلامي!

روح دميدي، با همين "شايد"ِ آمدنت!

به خدا قسم من جاي خودم هستم! اما تو؟!
نميدانم، مطمئن نيستم...

مگر ميشود تو باشي و نداني كه آن "تو" تويي!
مگر ميشود رنگ رخساره ي مرا خوانده باشي و نديده باشي كه آن "او" تويي!

فقط نگو! خواهش ميكنم ديگر نگو: " بدم ميآيد "
اين روزنه را از من نگير!
همه ي اميد را از من نگير!

---------------------------------

توی آسمونم ... روی ابرهام... باور کنید!

اينجا رخساره ي من است!

و اين كلمات، همان رنگ رخساره  كه خبر ميدهد از سرّ درون!

                                            از حالِ من!  از حالِ درونِ من!  من خراب!

اينها كه مينويسم شعر نيست،

قطعات ادبي نيست،

چرندياتِ از سرِ شكم سيري و نشئه گي نيست.

اينها همه واقعيّات است...

                                     اينها همه درونيّات است!

درونيّاتِ من!

                 براي او!

                             براي او كه خود ...!

اي كاش...

---------------------------------

NC...

بهارها که ز عمرم گذشت و بی تو گذشت

                         چه بود غیر خزان ها اگر بهار تویی...!

اي كاش...

---------------------------------
از همه ممنونم. همه ي شما كه به اينجا سر ميزنيد. بخاطر نظرات پرمهري كه برام مينويسين. بخاطر اينكه اجازه دادين فعلاً فقط خودم بخونم. به بعضي ها از طريق ايميل جواب دادم، به كامنتهايي كه پاسخي ميخواست و آدرس ايميلي داشت يا به اونها كه برام ايميل زده بودن. باور كنين آسون نبود. حالمو كه ميبينين! اونهايي كه جواب نگرفتن، منو ببخشن. شرمساري رو هم به اين حال خراب اضافه كنيد!

---------------------------------
همه ي نظرات را يك به يك ميبينم، ميخونم. اما فعلا منتشر نميكنم. اين اجازه رو به من بديد كه تا مدتي فقط خودم بخونم.

اينجا برام عزيزه، مقدسه، خونه ی اميدمه. نميخوام و نميذارم چراغش خاموش بشه!
شايد كه هر از گاه به سلامي روح بدمي به اين تن خسته ی سرد...